Nereye varır ? Nerede son bulur ki bu yol ? Ne için ben üzgünüm sorusuna gelene kadar sürecek bu sorular ne için var ?
İnsan neden - hayır - demekten böylesine aciz ?
En dar yollardan geçerken bile neden biteceğini bilmek ve bilmemek arası bu kadar uzun mesafe ? Yolun bitmesi yeterli mi yani üzülmemesi için.
Ya da her halükarda üzülür mü insan?
Ben bugün gidiyorum.. Ve en üzücüsü arkamda mutluluklar bırakacak olmak ..
Ben gittikten sonra da devam eden mutluluklar.
Benden ayrı devam edecek olması kahrediyor beni. Hepsi kahrolun istiyorum gitmeme.
Ama böyle olmuyor hiçbir şey.. Herkes gülmeye devam ediyor. Lanetim sürüp gitsin mi istiyorum peki ?
Ağlasın mı sonsuza kadar..
Sonsuza kadar benimle mutlu kalacak birini bulsam bile sonsuzun sonu gelir ve vakti geldiğinde oda mutlu olurdu..
Demek ki mutluluk kaçınılmaz..
Öyleyse ben de sonsuzluğun sonuna kadar hemen gelmeli ve gitmeliyim mutlu olmak için...
