anladımki kendi hatalarımla yüzleşmekten korkmuyorum. evrenin kendi seçimleriyle yüzleşiyorum. acı çekiyor insan. evreni bu hale getirdiği seçimlerinden dolayı. tek başına değil insan evrende. tek bir çizgi üzerinde devam eden serüven hepimize ait. ve suskun değil hiçbiri yol konuşuyor yerimize sadece. yol sözcümüz. biz kendi secimlerimizi aynı çatı altında topluyoruz. oysa sonuçları hepimizi teker teker sarsıyor. yerde yatanları... hepsini teker teker..
bugun sons of anarchy'i bitidiğim gün. bu dizi ile bir bag kurdum. yere yatanlarla. yere yattığım günle.. o gune giden yolda yürürken , sesimi nasıl çıkartmam gerektiğiyle.. ayakta durmak .. sevdiklerimle birlikte ..bişeyler yapmak bu yol adına.. ne kadar karanlığın önüne geçer aydınlık bilmiyorum.. ama siyataki beyazmı beyazdaki siyahmı demek çözmüyor.. sadece yol ve şimdilik yere yatanların üstünden gecmek ve daha sonra yere yatmak... zamanı geldiğinde..

kurt sutter'a asla farkında olmıycağı bir selam bugunluk burdan...