Ağı Toplayan Balıkçı

Ağı toplayan balıkçının habercisiyim.
Derin denizlerin buhranını getirdim bugün (şuan defterin üstüne sosis düştü)
Oksijensiz kalmış bir toplumun akıntısı.
Gold is dream!
Haberimin başlığı bugün , ben buldum.
Her balıkçı koca bir denizdir aslında.
Her deniz koca bir yürek.
Deniz'in derinleri kaplar tüm ağları.
Kan akışını engeller sıcak sulara.
Her ağ , bir düğüm kalp damarlarına
Yakıcı bir ekosistemin gölgesinde,
Hiç çekilmez hiyararşik çığlık isyanların ,
Damardan alışını getirdim haberimde.
Soluk borusuna şet koyan gözyaşları,
Bir skorskiyle düştü denizlere.
Batık yeni direnişler,
Batık bir tayyare.
50 yeni tür ,
50 yeni divane.
Ellerimle getirdim cesetleri yüzeye.

Zaman Kaybının Keyfi ( Bir Porno Yıldızına Ağıt)

(Gerçek bir hikayeden alıntı falan değildir.)
  Gazetede hergün yazılarını okuduğum , üzerine saatlerce düşünüp bulunduğu eve çıkmak için hep bir bahane aradığım ve apartmanın kapıcısı olduğum için bahane bulmakta zorlanmadığım yazar hanım Alexis Texas bugünde orada.
  Her sabah saat 11:37'de kapısın çalıp ekmeğini getiriyordum. Saatin bu kadar geç olmasının nedeni gece geç saatlere kadar yazıyor olmasıydı. Evinden sesler genelde bu saatlerde gelirdi. Tam olarak duyamasamda daktilonun ritimli gıcırtısı kulaklarıma huzur dağıtan noel babayı anımsatıyordu.
  Geçen gün yine görevi itinayla yerine getirmek üzere mermer kaplı merdivenleri çıkyordum ağır ağır . O gün perdeleri açtığımda güneşin bir farklı gülümseyişi ürperti verdi.Sanki umuttan çok dalgacı bir adamın umursamazlığı vardı.
  Bayan Alexis'in zili çalınmayı bekliyordu bende kırmadım. Kapıyı açtı ve biraz daha genişlediğini gösteren iç dünyasını soktu beni yazmaktan başka bişey yapmadığına emin olduğum o minik elleriyle.
  Bayan Texas bugün ki ekmekleriniz benden . Nedenini sorucak olursanız ; son yazını okudum ve bir şaheser olduğuna inanıyorum.Size aciz bedenimle nacizane bir bir jest yapmak istedim. Geceleri çok yoruluyorsunuz. dedim.
  Beni ciddi bulmamış olacak ki cevabını kelimelerler vermek yerine gülümseyip:
 - Olur mu canım öyle şey ! Tabii ki paranı alacaksın. Biz yazarak kazanıyorsak, sende yardım ederek kazanıyorsun, dedi.Hem sonra yazdıklarımızı okumak bile  parayla. Bu lafına içimden kıkırdayıp haklısınız dedim.Çünkü ona gelen kopyalardan birini hep kendime ayırdığımı hala öğrenememişti.Parayı uzattı, almadım.
 - Teşkkür ederim hanımefendi ben ciddiydim.
 - Bu yaptığınız küçük jesti önemsiyor ve görüyorum fakat beni kırmak istemiyorsan al bu parayı.
 - ...
 - Senin için benim içimi kırar mı , efendi ?
 - Hayır tabii ki . Nasıl olur ?
 - O halde benim içim seninkini yermeyecek kadar büyük, al hadi .
 - Yani , siz beni büyük bir iç dünyasına sahip olduğunuz içinmi yermiyorsunuz ? Ben yerilecek bir hareket mi yaptım?
  Telaşa kapıldı. Bazen , bir yazar kendi silahıyla vurulduğunda kalkanları kaldıracak vakti bulamaz.Oysa bizim çok zamanımız vardı. Yada ben öyle sanıyordum. Zamanın hızla akıp gidişini engel olan o ses sonunda duyuldu.
  - Hayatım kapıda daha ne kadar nöbet tutacaksın ?
  Yıkıldım. Kendimi aldatılmış hissetmenin platonik etkisi.(tam şuan sevgilim bana adam tek taraflı aşkın adını unutmuş dedi platonik diye hatırlatırken.)...
  Tüm hayallerimi alt üst etti. Beynimi yazılarının alt metinlerıyle doldurduğum kadın bir başkası için yazmış onca şeyi.
  Alışması zor oldu. Hatta  o tek cümle beynimde tekerrür edip durdu günler boyu, Unomunçonun. Adı buydu ve Alexis seslenirken duydum. Acaba gelişimi mi bekliyor diye soracak vakti bulamadım kendimde. Kalkanlarımı kaldıracak vaktim yokmuş. Ava gidip avlanmış gibi paramparça ruhum.
  Parayı alıp mermer merdivenleri ağır ağır indim.

Devrilsin tüm heykeller, 
Tüm narlar ikiye yarılsın tam  ortadan.
Usulca çağlar tüm nehirleri bugün.
Düğüne koşan sokak köpeğine zarf edin basitliğimi
3 koyun 5 koyun içine , kurban edip.
Ben emekledikçe motaların üzerinde anahtarım sol
Ben durdukça bulutlar üzerinde soluğum es.
Bilmem kaçıncı baskısın bir seri kitap bugün.
Yazılmışlardan sözetki yerini bulsun zaman.
Kan pompalar sönmüş kalbimin şamyelinden resmin
Bugün yaram derin
Daldığım o denizin
Gece kuşu seyrede tüm vahşet yüksekten
Denizde av gecedir.
Gece kılıçları verir. Denizler excalibur'un toprağı.
Çıkartan sabahı bulur.
Uyur gece kuşu.
Rahmetle anılmaz ki çamur.
Tüm sediman hatıradır geceden.
Vahşet diyor insan buna , Tanrıysa denge.
Satarken tüm varlığını insan, almıyor bir bilge.
Ve aynı bilge yine diyor ki;
Ben mi var ettim varlığını
Ben varlığı seçmem yokluk yerine.

Mevlanaca

Sırrı sır eden bilinmemesi değil,
Bilenidir.
Bileni , bildiğinin tebliğindeyse
Sır bir keşif haline geçer.
İmanın sırrı hız , 
Aşkın sırrı yanmaktır.
Aşkı aşk eden maşuk değil ,
Aşk adına yanandır.

Ben çok geri kafalı bir insanım evet, çünkü : 
Nasıl daha fazla para kazanırım yerine,
Neden daha fazla kazanmak zorundayım ? ;
Sorusunu sordum hep kendime.

Ben çok geri kafalı bir insanım, Çünkü :
Nasıl daha rahat olurum yerine ,
Neden daha özgür deilim?
Neden daha özgür olmak zorundayım ?
Neden özgürlük ? Yani bi hapsolmanın varoluşumudur , özgürlüğe sebep ?
Dedim hep !

Ben geri kafalı insanlardanım , Çünkü :
Demir kapının ardındaki sonu ,
Kilidi kırıp çalmak yerine , anahtarı bulmayı tercih ettim.
Sistemi çözen bir anahtarı kabul ettim  insancıl ( ve kelime anlamı bi o kadar hayvancıllaşmış bu yapıda) yapıları.
Oysa ileri kafalı insanlar zarar vermenin bir geri dönüş olduğuna kanaat getirdiler.

Ben kafamı geri uzatıp,
Aynı kafamın dikine 100 mt'yi
10 saniyede almayı seviyorum.
Fakat aynı ileri zekalı insanlar 
Bitiş çizgisini , ileri çekmeyi
Unutacak gibi görünmüyorlar.

Drama Köprüsünde İntihar

Siyah bir umut , kancalardan köprülerle bağlıyor beni kendime.

Adı konmuş bir toprak ağası olmuş yalan.

Diyardan diyara gezen dilencinin ahtıyla bozmuş kendine sessizliğini.

Bol keseden çığlık önüne geçer sakinliğin.

Kuyular kazar , karşı karşıya konumlanmış iki budanın tarifsiz benzerliğine.

Oyüzden saçma tiyatrosu gibi yorgunum bazen.

Bazende hareketsiz bir gondolun üzerinde beklerken buluyorum heyecanımı,

Godot gibi.

Bazen öyle dağılıyorum ki ;

Babil'in asma bahçelerinden topluyorum çaresizliğimi olgun meyve misali .

Beklentilerimi elimde tutabilmenin en alçak yolunu arıyorum.

Drama Köprüsünde bir intihar girişimi !

Dile kolay 40 küfürden sonra bana saldırmayı seçiyor tüm sakinliğim intihar yerine.

Aldırmıyorum.

Çünkü hiçbir kürtaj bana mahkum değil.

Doğacak onca sonuç varken yapılanların.

Suçsuzum köstebek , toprağını çalmadım.

Beni çalan toprağın.

Bı trambolın var en alt katta.. 
Bi üst katta ise bi trambolin daha.
Etraf karanlık ve şimdilik sakin. 
Deniz seviyesindeyz belkide altında.
. Aslına bakarsanız hernekadar 
yağmur sesini duysakta bu hala genel bir sorun.
 İlk tramboline cıkıp bi kaç atlamadan snra
 2. Kattaki 2. Tramboline yetişiyorum. 
İlk trambolin keyifli heyecan verici ve 
bazen sessiz sakin... 
Şimdi asıl yapmam gereken 2. Tramboline sıçramak. 
Yada ben öyle sanıyorum. 
Neden mecbur olayımki, 
Herkez mecburmuydu?
 Kendime bi eğim verip,sözde deniz seviyesinin
 üstüne cikmamı sağlıycak 2. Tramboline atlıyorum.
 Yüksekliği gereksiz değil çünkü düşersem 
ölebilirim ama düşmeden bilemem. 
Yaşamaya devam etmek zorunda oldugum icın sıçrıyorum.
 3 trambolini arıyor şimdi gözlerim. 
Yeryüzü olduguna inanılan bi littoral zondayım
. Soruyorum kendime bunca sıçrayıs bunca yükseliş neden. 
Neden onca kez ezdi tabanlarım trambolinin kızgın yüzüne .
 Altta kalan yüzü yukardan güldüğü için mi? 
İlk trambolini özlüyorum.
 Olmasaydı bi trambolin daha 
yada belki unutsaydım son atlayışımı yada karsıma
 öyle bi trambolin çıksaki her 2 yüzüde gülse
 bende tutunsam ona dursam. 
Ne önemi varki yüksekliğin.
 İnsan yaşadıkça deniz seviyesindedır zaten
 sadece heran sevıye düşürme yetkisine sahiptir.